Previous Page  11 / 15 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 11 / 15 Next Page
Page Background

Page 11

The Islamic Bulletin

The Purpose Of Life In Dutch

gelovige in de islam te worden.

“En wie wil dat Allah hem leidt, diens borst

verruimt Hij voor de islam; en wie Hij wenst

te doen dwalen, diens borst maakt Hij nauw

en beklemd alsof hij op een hoge berg naar de

hemel klimt. Zo legt Allah de bestraffing op aan

degenen die weigeren te geloven.”

(Qor’an 6:

125)

Ik ben opgevoed in een streng rooms-

katholiek gezin, ik was de middelste dochter van drie

kinderen. Mijn vader werkte hard en lang, iedere dag.

Hij vertrok iedere dag ’s ochtends vroeg en kwam

pas ’s avonds laat weer thuis. Dit allemaal zodat mijn

moeder thuis kon blijven en voor mijn zusters en

mij kon zorgen. Op een dag kwam onze moeder ons

het vreselijke nieuws vertellen dat onze vader een

auto-ongeluk had gehad. Hij stierf plotseling en onze

hele wereld lag overhoop. Door alle gebeurtenissen

en veranderingen zei mijn moeder dat ze weer

zou moeten gaan werken. Mijn moeder, die eerder

verpleegster was, was nu gedwongen te gaan werken

om ons te onderhouden. Ze vond een baan in het

plaatselijke ziekenhuis, en werkte vaak dubbele

diensten. Maar met deze nieuwe verantwoordelijkheid

was mijn moeder niet langer in staat om toezicht te

houding op onze opvoeding. En ondanks het feit dat

ze ons naar een Katholieke school stuurde, belette

haar baan haar om een waakzaam oog op haar

dochters te houden.

Met veel vrije tijd, belandde ik met mijn

vrienden in de plaatselijke coffeeshops. Daar

ontmoette ik een heel aardige moslimman die

later mijn echtgenoot werd. Mijn moeder wist

niet dat ik tijd met deze man doorbracht. In feite,

toen ik haar vertelde dat ik verliefd was en wilde

trouwen, waarschuwde ze me dat we uiteindelijk

problemen zouden krijgen door onze verschillende

achtergronden. Ze deelde mee dat als er kinderen

zouden komen in de toekomst, dan zouden er zeker

problemen over de religie ontstaan. Op twintigjarige

leeftijd kon ik me niet voorstellen dat we ooit

problemen in ons huwelijk zouden hebben. Ik was

zo verliefd en in de wolken dat iemand voor me zou

zorgen. Mijn man was toen niet een erg religieuze

man, en ergens diep in mijn binnenste voelde ik dat

ik hem wel tot het katholicisme zou kunnen bekeren.

Wat onze verschillende etnische achtergronden betrof

beschouwde ik mezelf erg ruimdenkend en ik stond

klaar een nieuwe cultuur te aanvaarden.

Een aantal jaren lang leek alles zo perfect

te gaan. We waren gelukkig en het gebeurde

geen enkele keer dat cultuur of religie bij ons

problemen veroorzaakten. God zegende ons met een

prachtige zoon en daarna een paar jaar later met

een beeldschone dochter. We gingen door met ons

leventje en ik begon zelfs om mijn kinderen mee te

nemen naar de kerk. Mijn man stond me nooit in de

weg als ik ’s zondags de wekelijkse mis bijwoonde.

Toen ik de kinderen echter een paar keer mee had

genomen naar de kerk, sprak hij hierover tegen me,

en zei dat hij niet wilde dat zijn kinderen naar de kerk

zouden gaan. Eerlijk gezegd was ik boos en overstuur.

“Maar waarom niet,” wierp ik tegen. “Iedere religie

is beter dan helemaal geen,” pleitte ik. Ik kon echt

niet begrijpen wat er nadelig in was als ik mijn

kinderen mee naar de kerk nam. Tot we bij dit punt

belandden, hadden we nooit eerder gesproken over

de religie. Eigenlijk had ik nooit in twijfel getrokken

dat er een andere religie dan Katholicisme zou

kunnen zijn. Ik was als katholieke geboren en dacht

dat Katholicisme het juiste geloof was. Het is niet

goed uit te leggen dat het leek alsof het vanaf die

dag leek dat zoveel problemen duidelijk werden. We

ruzieden – we hadden ruzie over alles en iedereen.

Kleine dingen werden nu belangrijk. Religie werd een

onderwerp waar we over ruzieden. De verschillen

tussen onze culturen werd iets waar we over

ruzieden. We ruzieden over de schoonfamilie en heel

betreurenswaardig ruzieden we over de opvoeding

van onze kinderen. Alles waar mijn moeder ons voor

had gewaarschuwd werd nu bewaarheid.

De einige vrede en harmonie die tussen

ons bestond was de wijsheid, oprechtheid,

bekommernis en liefde die er bij mijn mans vader,

mijn schoonvader, voor ons huwelijk bestond. Mijn

schoonvader hield van zijn zoon en zijn kleinkinderen,

en hield tot nu toe oprecht van me als een dochter.

Hij was een erg religieuze en toegewijde moslim en

een erg wijze man. In die tijd was mijn schoonvader

mijn eerste introductie naar de islam, omdat ik

niet werd omringd door de islam. Hij verrichtte alle

gebeden, vastte tijdens de Ramadan, en was heel

vrijgevig voor de armen. Ik kon zijn verbinding

met God voelen. In feite was mijn schoonvader zo

vriendelijk voor de behoeftigen, dat hij iedere dag na

wanneer hij na het dhuhr gebed thuiskwam iedere

arme persoon uitnodigde voor het middageten. Dat

deed hij iedere dag. Familieleden herinneren zich dat

hij met deze gewoonte doorging tot hij stierf op de

leeftijd van 95 jaar.

Mijn schoonvader hield niet van het geruzie

tussen mijn man en ik en hij raadde ons aan een

oplossing te zoeken voordat de kinderen hieronder

zouden lijden. Hij probeerde wanhopig om een

oplossing voor ons te vinden. Hij spoorde zijn zoon

aan om me een kamer te geven waarin ik mijn religie

kon beoefenen, maar het ging al niet meer alleen om

de religie. Ik voelde me gefrustreerd en wilde een

verandering. Toen ik mijn man vroeg om een tijdje

uit elkaar te gaan, stemde hij toe dat het misschien

de beste oplossing was voor ons huwelijk. Je kent

het gezegde ‚Afwezigheid versterkt de liefde’ maar

dat was bij ons niet het geval. In feite groeiden onze

harten nog verder uit elkaar door elkaars afwezigheid.

Na deze scheiding wilden we allebei een definitieve

scheiding. Hoewel ik verschrikkelijk graag wilde dat