Previous Page  12 / 15 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 12 / 15 Next Page
Page Background

Page 12

The Islamic Bulletin

The Purpose Of Life In Dutch

mijn kinderen bij mij zouden wonen, vonden we het

beide toch beter voor de kinderen als ze door hun

vader zouden worden opgevoed. Hij had het financieel

veel beter en was in staat hem goed op te voeden en

hen gerieflijkheid te geven; iets waar ik niet toe in

staat was. Wat verlangde ik iedere nacht naar hen!

Ik ging terug bij mijn moeder inwonen en zag mijn

kinderen ieder weekend. Mijn ex bracht de kinderen

iedere vrijdagmiddag en kwam ze zondagochtend

vroeg weer ophalen. Hoewel deze regeling me pijn

deed was het beter dan niets.

Ieder nacht voordat ik ging slapen las ik in de

Bijbel. Wanneer mijn kinderen op bezoek waren las

ik hen een stukje voor, ongeacht of ze het begrepen

of niet. Na het lezen van een passage vroeg ik de

ene nacht de hulp van Jezus, de daaropvolgende

nacht hulp van de engelen, de nacht daarop van de

andere heiligen, de volgende nacht van de Maagd

Maria. Maar op een nacht hadden we niemand die

we konden vragen, ik was door de Heiligen heen.

Dus zei ik: ‚Nu gaan we God vragen.’. Hij zei: ‘Ok,

en wie is God dan?’ Ik zei: ‘Hij is degene die jou

heeft geschapen, die mij heeft geschapen. Hij is voor

eeuwig onze naaste’. Daar dacht hij dus over na, hij

zat over deze woorden na te denken. Als toelichting

wreef ik over mijn crucifix. Ik zei: ‘Bedank God nu

dan’. Hij keek naar de crucifix en zei ‘Mamma, wie is

dat?’ Ik zei: ‘Dat is God. Hij is de zoon van God’. Hij

zei: ‘Je vertelde me net een minuut geleden dat God

eeuwig is. Hoe kan het dan dat deze dood is?’ Ik had

me nooit in mijn leven dat feit beseft. Hij vroeg me

waar deze god vandaan kwam? En ik zei dat hij uit de

baarmoeder van Maria was gekomen, uit de Maagd

Maria. Hij zei: ‘O, dus dan is zij dus een tijd eerder

geboren.’ Ik zei: ‘Ja, inderdaad’. Maar toen zei hij

‘Maar je vertelde me dat hij eeuwig is. Hij sterft niet

en hij is nooit geboren. Mijn zoon die nu ongeveer

acht jaar oud was, vroeg me terstond: ‚Mamma,

waarom vraag je God niet gewoon voor hulp?’ Ik

was verbaasd en stond perplex en ik herinner me

dat ik me een beetje geshockeerd voelde omdat hij

vraagtekens zette bij mijn religie. Ik vertelde hem dat

ik God ook vraag. Ik was me er nog niet van bewust

dat deze zoon op zou groeien en een voortdurende

doorn in het oog zou zijn, die me altijd herinnerde

aan de behoefte om de Ene, Ware God te aanbidden.

Godzijdank.

Ik hertrouwde een aantal jaren later en

verhuisde naar Australië met mijn nieuwe echtgenoot.

Mijn ex-man die ook was hertrouwd verhuisde met

zijn gezin naar Saoedi Arabië. Ik verlangde ernaar

om mijn kinderen te zien, maar uiteindelijk begon ik

een nieuw gezin in Italië waar ik moeder werd van

nog drie dochters. Nog steeds bad ik iedere nacht: ‚In

de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.’

De jaren gingen snel en druk voorbij. Een bepaalde

zomer was ik erg opgewonden, mijn zoon en dochter

zouden me komen bezoeken. Er gingen zoveel dingen

door mijn hoofd. Zouden ze blij zijn om me na zoveel

jaren van afwezigheid te zien? Waar zouden we over

praten? Ik bad om hulp. Al mijn angsten vielen van

me af zodra ik hen op het vliegveld in het oog kreeg.

Er was een onmiddelijke band tussen moeder en

kinderen en het was alsof er maar heel weinig tijd was

verstreken. Mijn zoon praatte het meest van de twee.

Hij herinnerde me eraan dat ze geen varkensvlees

aten, noch konden ze iets eten wat alcohol bevatte.

Ik zei dat ik me dat nog herinnerde over zijn religie.

Ik vertelde hem ook dat ik ook geen varkensvlees

at, noch alcohol dronk, een gewoonte die ik aan had

gehouden sinds ik met zijn vader was getrouwd. Wat

de wijn betrof, ach, ik kon zo lang ze bij me verbleven

wel zonder wijn koken.

We hadden een heerlijke zomer, leerden

elkaar kennen, zij leerden hun nieuwe zusjes kennen.

We gingen picknicken, maakten uitjes, en gingen

zwemmen. Ik wilde dat het niet zou stoppen. Maar ik

wist dat ze hun eigen leven hadden in Saoedi Arabië

en terug moesten. Ik stelde mijn dochter met vrees

de vraag hoe haar stiefmoeder haar behandelde, en

ik was werkelijk blij toen ze zei dat ze als een dochter

werd behandeld.

Na die zomer bezochten mijn beide kinderen

me nog twee keer. Toen mijn zoon 21 jaar werd kwam

hij 6 maanden lang bij me wonen. We discussieerden

en ruzieden over de religie - mensen, mensen, wat

ruzieden we over de religie! Mijn zoon en ik hebben

wel ongeveer hetzelfde karakter, maar we hebben

ook verschillen – en zeer duidelijk daarover! Terwijl ik

erg heetgebakerd ben bij discussies is mijn zoon een

stuk kalmer, hij behoudt zo zijn kalme houding terwijl

ik bijna door het lint ga! Ondanks deze botsingen

geloof ik dat het in ons voordeel werkt en dat we zo

een soort evenwicht in onze discussie vinden. We

hebben veel dingen gemeen zoals het feit dat we

liefhebbende, gulle en behulpzame mensen zijn. Wat

ik het meest bewonder in mijn zoon is zijn toewijding

bij vrijwel alles wat hij doet. Hij is een lieve, aardige

persoon, maar is zeer strikt in morele kwesties, en

doelt erop alles te bereiken wat hij in zijn hoofd heeft,

iets waar ik veel respect voor heb. Ik bewonder zijn

bekwaamheid om evenwichtig te blijven in de meest

stressigste situaties. Hij is erg logisch ingesteld en

blijft niet te lang lang staan bij een probleem. Hij

probeert alleen maar om oplossingen te vinden en

situaties zo veel mogelijk te neutraliseren. Ik ging

door met bidden dat mijn zoon het over zijn hart zou

verkrijgen om zich tot het Katholicisme te bekeren.

Ik wenste zo vurig dat hij een priester zou worden—

ik voelde dat hij het prima zou doen als priester. Hij

was een goede jongen, en bovendien godvrezend.

Goede kwaliteiten voor het priesterschap. Wanneer

ik hem eens zei dat hij een goede priester zou

kunnen worden, glimlachte hij en antwoordde dat

het waarschijnlijker zou zijn dat ik een moslima

zou worden dan dat hij een katholieke priester zou

worden.